Prizrensku katedralu posvećenu Bogorodici kralj Milutin je obnovio 1306/7, na ostacima crkve iz XIII veka, koja je ležala na temeljima bazilike srednjovizantijskog perioda (IX–XI vek). Protomajstor Nikola, koji je najverovatnije došao iz Epira, ostvario je početkom XIV veka arhitektonski veoma uspelu građevinu čije jezgro čini petokupolna crkva upisanog krsta, opasana bočnim ophodnim brodom i pripratom sa otvorenim tremom (danas zazidanih prolaza), sa kulom na zapadnoj strani. Turci su je pretvorili u džamiju, a da bi je prilagodili svojim potrebama, iskucali su freske zidarskim čekićem da bi malter lakše prionuo na zid koji je potom prekrečen. Veoma oštećen živopis poseduje izuzetne vrednosti i spada među najuspelije fresko-celine iz doba vladavine vizantijske dinastije Paleologa. To je delo protomajstora Astrape iz Soluna sa saradnicima iz oko 1310–13. koji je, sudeći po sačuvanom živopisu, načinio izuzetno originalan izbor kompozicija, pojedinačnih figura, njihovih ikonografskih rešenja kako u detalju, tako i u celini. Posebno su značajni portreti ktitora i povorka Nemanjića, predaka kralja Milutina, koji su natprirodne veličine. Konzervatorsko-restauratorski radovi na arhitekturi obavljeni su pedesetih godina, slikarstvo je ispod slojeva kreča otkriveno 1950–52, a potom je čišćeno i retuširano u više navrata između 1969–79. Crkva je gađana vatrenim oružejm i spaljena marta 2004. kada su teško oštećeni portreti Nemanjića iz priprate, slikarstvo kule, a u manjoj meri i slikarstvo naosa.