Živopis crkve Sv. Trojice u Sopoćanima predstavlja jedan od najimpresivnijih freskoansambala u vizantijskom slikarstvu. Delo neobično darovitih slikara, koji su na monumentalan i uzvišen način dočarali srednjovekovnom verniku ličnosti i doživljaje iz hrišćanske istorije, danas podjednako zadivljuje svojim plemenitim koloritom i savršenim crtežom. Nastale u drugoj polovini XIII veka, sopoćanske freske remek su delo i vrhunac jednog klasičnog stila čije su osnovne kategorije bile harmonija i lepota. Njihov ktitor, kralj Uroš I, podigao je svoju zadužbinu i grobnu crkvu po ugledu na pretke: oltar sa proskomidijom i đakonikonom, pevnice uz potkupolni prostor, kapele uz pripratu. Naknadno su zatvoreni prostori između kapela i pevnica, pa jednobrodna građevina sa kupolom spolja odaje utisak trobrodne. U ovim bočnim prostorima, kao i u spoljnoj, otvorenoj priprati sa zvonikom, podignutoj u doba kralja Dušana sredinom XIV veka, radili su manje daroviti slikari koji svedoče o raznolikim stilskim strujanjima i lokalnim radionicama aktivnim u životu srpske srednjovekovne države. Istraživanja manastirskog kompleksa kao i konzervatorsko-restauratorski radovi počeli su 1975. i traju do danas.